به گزارش اشراف – نسیم اسدپور: «بُشر» از اشراف‌زادگان بغداد بود که شبانه‌روز به عیاشى و فسق و فجور اشتغال داشت. خانه‌اش مرکز عیش و نوش و رقص و غنا و فساد بود و صداى آن از بیرون شنیده می‌شد. شبی از شب‌ها که در خانه‌اش بساط ساز و طرب و گناه برپا بود، کنیزش با ظرف خاکروبه، به بیرون منزل آمد تا آن را خالى کند که در این هنگام امام موسى ‌بن ‌جعفر (ع) از درِ آن خانه عبور می‌کرد و صداى ساز و آواز به گوشش رسید. از کنیز پرسید: صاحب این خانه بنده است یا آزاد؟ کنیز جواب داد: البته که آزاد و آقاست! امام (ع) فرمود: راست گفتى! زیرا اگر بنده بود از مولاى خود می‌ترسید و اینچنین در معصیت گستاخ نمی‌شد!

کنیز به داخل منزل برگشت. بُشر که بر سفره شراب نشسته بود، از کنیز پرسید: چرا دیر آمدى؟! کنیز داستان سؤال مرد ناشناس و جواب خودش را نقل کرد. بُشر پرسید: آن مرد در نهایت چه گفت؟! کنیز جواب داد: آن مرد گفت درست می‌گویی، اگر صاحب خانه آزاد نبود (و خودش را بنده خدا می‌دانست) از مولاى خود می‌ترسید و در معصیت، اینچنین گستاخ نبود!

سخن کوتاه حضرت موسى‌بن‌جعفر (ع) همانند تیر بر دل او نشست و مانند جرقه آتشى، قلبش را نورانى و دگرگون ساخت. سفره شراب را ترک کرد و با پاى برهنه بیرون دوید تا خود را به مرد ناشناس برساند. دوان‌دوان خودش را به امام  (ع) رسانید و عرض کرد: آقاى من! از خدا و از شما معذرت می‌خواهم. آرى، من بنده خدا بوده و هستم، لیکن بندگى خودم را فراموش کرده بودم. به این جهت، چنین گستاخانه معصیت می‌کردم، ولى اکنون به بندگى خود پى بردم و از اعمال گذشته‌ام توبه می‌کنم، آیا توبه‌ام قبول است؟ حضرت فرمود: آرى؛ خدا توبه‌ات را قبول می‌کند، از گناهان خود خارج شو و معصیت را برای همیشه ترک کن.

بُشر توبه کرد و در سِلک عابدان، زاهدان و اولیاى خدا در آمد و چون با پای برهنه به محضر امام هفتم شرفیاب شده و توبه کرده بود، به شکرانه این نعمت تا آخر عمر با پاى برهنه راه‌ رفت و به «بُشر حافی» (پا برهنه) معروف و ملقب شد.

این، گوشه‌ای از فضائل و کرامات الهی امام هفتم شیعیان، حضرت امام موسی کاظم (ع) است که دل‌های آماده هدایت را مجذوب خویش کرده و به مسیر هدایت و سعادت می‌کشاند.

مشهورترین لقب امام هفتم «کاظم» است؛ امام (ع) در فروخوردن خشم، حلم، بردباری و تحمل سختی‌های روزگار و شکیبایی بر دشواری‌ها و آزارهای دشمنان، یگانه دوران بوده و از میان ویژگی‌های نیک و سجاهای اخلاقی و صفات آراسته‌اش، حلم، بردباری و فروخوردن خشم، تجلی بیشتری یافته و امام هفتم (ع) با عنوان کاظم مشهور شده است.

امام موسی کاظم (ع) میراث گران‌بهای سلسله نبوت و امامت را پس از شهادت پدرش صادق آل محمد (ع) تحویل گرفت و عهده‌دار مقام خطیر امامت شد. آن امام وارسته و بزرگوار، وارث علم نبوت از پدران طاهرینش به شمار رفته و جایگاهی بس رفیع داشته و از سلاله پیامبر اکرم(ص)، امیر مومنان(ع)، فاطمه زهرا (س) سرور زنان جهان و ائمه طاهرین بوده است. نقل است که نقش انگشتر پیشوای هفتم حضرت موسی بن جعفر (ع) این جمله بوده است: «حَسبِیَ الله» یعنی خدا مرا کافی است.

این روزها و ایام ولادت با سعادت این خورشید فروزان امامت و ولایت، فرصتی ارزشمند است تا بیش از پیش با معارف و درس‌های انسان‌ساز آن نور الهی آشنا شویم و در مسیر زندگی خود از آن بهره بگیریم.