به گزارش اشراف- میترا رضایی، تجربه تاریخی ملت‌ها نشان داده که عبور از بحران‌های بزرگ تنها با ابزارهای سیاسی و اقتصادی ممکن نیست. آنچه جوامع را در سخت‌ترین شرایط حفظ می‌کند، اعتماد عمومی و احساس تعلق شهروندان به سرنوشت مشترک است. هرگاه مردم احساس کنند دغدغه‌هایشان دیده می‌شود و مطالباتشان شنیده می‌شود، ظرفیت جامعه برای تحمل دشواری‌ها و عبور از چالش‌ها افزایش می‌یابد.

در مقابل، زمانی که فاصله میان واقعیت زندگی مردم و فضای تصمیم‌گیری گسترش پیدا کند، سرمایه اجتماعی به تدریج فرسوده می‌شود. در چنین شرایطی، مشکلات اقتصادی و اجتماعی دیگر صرفاً یک مسئله اجرایی نیستند، بلکه به مسئله‌ای مرتبط با اعتماد و امید عمومی تبدیل می‌شوند. جامعه‌ای که امید خود را از دست بدهد، حتی در برخورداری از منابع فراوان نیز با دشواری‌های جدی مواجه خواهد شد.
امروز بیش از هر زمان دیگری نیاز است که انسان در مرکز سیاست‌گذاری و تصمیم‌گیری قرار گیرد. توسعه زمانی معنا پیدا می‌کند که نتیجه آن در زندگی روزمره مردم قابل مشاهده باشد؛ در امنیت اقتصادی خانواده‌ها، در کاهش نگرانی نسبت به آینده و در احساس کرامت و آرامشی که شهروندان تجربه می‌کنند.
هیچ کشوری بدون مشارکت و همراهی مردمش نمی‌تواند آینده‌ای پایدار بسازد. قدرت واقعی از اعتماد عمومی سرچشمه می‌گیرد و اعتماد نیز زمانی شکل می‌گیرد که رنج مردم دیده شود، صدای آنان شنیده شود و منافع عمومی بر هر ملاحظه دیگری اولویت پیدا کند.
شاید راه‌حل بسیاری از مشکلات پیچیده و زمان‌بر باشد، اما یک اصل تغییرناپذیر باقی می‌ماند؛ هرگاه انسان به محور تصمیم‌ها بازگردد، امید نیز به جامعه بازخواهد گشت. آینده را نه آمارها، بلکه انسان‌هایی می‌سازند که احساس کنند در سرنوشت کشور خود دیده و شنیده می‌شوند.